over burgerparticipatie, media en wat verder ter tafel komt

Ierappel oars

Thu, 15 Apr 2010 16:25:44 +0200

Na een carrière op de redactie van het blad Provo kwam ik, via de provinciale pers en de radio, terecht bij NRC Handelsblad. De kwaiteitskrant is sindsdien onderdeel van mijn identiteit. Ik denk NRC.

Birgit Donker is de hoofdredacteur van NRC Handelsblad. Zij beantwoordt één maal per week, in de zaterdagse bijlage Opinie & Debat, brieven van lezers die een kwestie aanroeren. Op zaterdag 9 januari jl. reageerde zij op een bief van doctorandus Eitje – ik verzin deze naam niet – uit Amsterdam. Hij schreef:

“In NRC Handelsblad van 24 december wordt op pagina 6 van het katern Boeken aandacht besteed aan Bernard Madoff en vermeld dat hij kleinzoon was van uit Oost-Europa afkomstige Joodse immigranten. Het is mij onduidelijk waarom de term Joods hier wordt vermeld. Als hij van christelijken huize zou zijn geweest zou u dat er dan bij hebben vermeld? Vreemder wordt de zaak als, zoals zeer recentelijk bij het overlijden van de Nobel- prijswinnaar Samuelson of bij het overlijden van de beroemde cartoonist Levine, hun Joodse afkomst wordt verzwegen. Is in negatieve zin de Joodse afkomst alleen van belang? Meer in het algemeen: waarom wordt steevast de katholieke of protestantse afkomst verzwegen bij het negatief in het nieuws komen van westerse personen?”

Getekend:
Drs. M. Eitje
Amsterdam

De hoofdredacteur van de krant antwoordde:

“In dit geval werd de afkomst van de grootouders van Bernard Madoff genoemd om iets aan te geven over zijn achtergrond. Maar eigenlijk zegt de vermelding ‘kleinzoon van uit Oost-Europa afkomstige Joodse immigranten’ te weinig om werkelijk iets wijzer te maken. Heeft die afkomst Madoff beïnvloed in zijn leven? Dat is heel wel mogelijk. Maar op grond van dit artikel komen we dat niet te weten. De regel voor het vermelden van religie is: als het functioneel is en anders niet.”

Meer had Birgit Donker hierover niet te zeggen. Foutje.

Waarom is deze kwestie hier van belang? Dat ga ik u zo uitleggen.

Maar eerst even dit. Net als Bernard Madoff ben ik de kleinzoon van uit Oost-Europa afkomstige Joodse immigranten. Die vermelding is in dit verband wèl functioneel. Want toen ik in de Oekraïne was – daar kwam mijn opa vandaan – had ik op geen enkel moment het gevoel van: ik ben thuis, hier hoor ik, hier wil ik blijven. Ik mag wel zeggen: integendeel. Zo heb ik langs empirische weg kunnen vaststellen dat ‘identiteit’, wat het ook moge zijn, in elk geval niet erfelijk is.

Terug naar doctorandus Eitje. De kwestie die hij aanroert is ook voor Friesland, Fryslân, van belang. Hier gebeurt in de media namelijk precies het omgekeerde als het Friezen betreft. Is er over iemand iets positiefs te melden en blijkt zij of hij óók nog van Friese origine, dan wordt dat hier door de media breed uitgemeten. Sven Kramer is Fries. En Foppe de Haan en Doutzen Kroes, allemaal Friezen. De nadere aanduiding ‘Fries’ is, naar Friese journalistieke maatstaven, kennelijk alleszins functioneel.

Ik woonde onlangs in Leeuwarden een vrolijke bijeenkomst bij van de Friese LinkedIn-groep Grutsk. Het ging over de zogenaamde kernwaarden van Fryslân en de merkpersonality van de provincie. Daar werd ons allereerst een filmmontage getoond van diverse helden en heldinnen die allen van Friese origine bleken. U kunt wel raden wie en wat wij te zien kregen.

Twee, naar mijn bescheiden mening, tamelijk fundamentele vragen, bleven daarbij – ik zou, onaardig kunnen zeggen, uiteraard – onbeantwoord. Namelijk:

1. Houden de prestaties, c.q. daden van de ons getoonde Friezen direct verband met hun Frieszijn? Is - in de woorden van NRC Handelsblad-hoofdredacteur Birgit Donker – de vermelding van hun Friese afkomst ‘functioneel’. Is Sven Kramer zo’n fantastische schaatser omdat hij Fries is? [Precies zoals voornoemde drs. Eitje zich na lezing van het verhaal over Bernard Madoff in NRC afvoeg of Madoff zo’n fantastische oplichter is omdat hij Joods is?]

Volgens mij waren de niet-Friezen Ard en Keessie ook hele goede schaatsers [zoals de niet-Joodse bankier S. te W. ook een hele goede oplichter bleek]. Het Fries-zijn is dus helemaal geen voorwaarde om een goede schaatser te zijn. Sven is een Fries, die toevallig ook nog eens heel erg goed kan schaatsen. Is that all there is, is that all there is? If that's all there is my friends, then let's keep dancing - Let's break out the booze and have a ball - If that's all there is.

Frappant detail: niet alleen Friese helden worden in de Friese media ‘functioneel’ nader aangeduid als zijnde ‘Fries’, deze special treat is er ook voor Friese slachtoffers. Ook hier alsof de vermelding van de Friese afkomst iets te maken heeft met hun lot. ‘Groninger slaat Fries dood’, of: ‘Getinte jongeren vallen Friese meiden lastig’.

Maar komt een Fries negatief in het nieuws dan wordt – anders dan bij negatief in het nieuws komende Joden – de afkomst juist niet vermeld. Een familiedrama op een schoolplein te Heerenveen was op 20 januari de opening van de Leeuwarder Courant, onder de kop: ‘Neergeschoten vader al vaker door het lint’. Daar stond dus niet: ‘Friese vader al vaker door het lint’.

Dit allemaal leidt tot de tweede vraag, die in dat vrolijke Friese filmpje van Grutsk ook onbeantwoord bleef, namelijk:
2. Wanneer ben je eigenlijk een Fries? Wanneer kom je in aanmerking voor een rol in zo’n vrolijk Fries filmpje?

Bijvoorbeeld, als ik mij nu spontaan zou ontpoppen als uiterst talentvolle schaker, zou de Leeuwarder Courant dan over mij als ‘Fries’ schrijven, of als ‘woonachtig te Greonterp’, of als ‘ymport’. Ik weet bijna zeker dat de Leeuwarder voor de aanduiding ‘ymport’ zou kiezen.

Is de Friese taal dan bepalend voor de Friese identiteit? Of is het genoeg als de Friese taal ‘een’ onderdeel van de Friese identiteit kan zijn? Iets minder dan de helft van de inwoners van Fryslân kan goed Fries lezen en nog geen 10% kan goed Fries schrijven. Uit andere bron weten we dat jaarlijks van alle leerlingen die in Fryslân eindexamen vwo of havo doen, niet meer dan 20 à 25 Fries in hun pakket heeft.

Dan is het van tweeën één:
• Óf de Friese taal is dood
• Óf de Friese taalmethode op school deugt niet.

Maar de taal is niet dood. Dus deugt de methode niet. Dat zou het Frysk Taalsintrum zich moeten aantrekken. Werkboekjes is een blijft de core business van onze Friese Congregratie voor de Geloofsleer. Net als hun Vaticaanse evenknie [likeknibbel ?] zijn ze in een achterhoedegevecht verwikkeld. Je zou toch denken dat een prachtige kindersite als www.tomke.nl juist uit de koker van het Taalsintrum zou komen. Nee dus. Of het nieuwe Friestalige Grutte Pier Playstation-spel. Ook niet. En het Taalsintrum dat ploegde voort….. Hoe lang nog? Totdat de provinsje besluit de subsidiekraan dicht te draaien en het Frysk Taalsintrum onder te brengen bij de Afûk. Daar heb ik mij als nije Fries ook enorm over verbaasd, dat de inspanning om het Fries als levende taal te behouden zo versnipperd is en dat de provinsje die versnippering met subsidies in stand houdt.

Er is een radicale oplossing. Hef het Frysk Taalsintrum op en gebruik de voor het Taalsinstrum bedoelde jaarlijke provinciale subsidie voortaan om elk kind, dat een voldoende haalt voor het eindexamenvak Fries, duizend Euro in contanten uit te betalen. Succes verzekerd! Met [veel] minder geld, [veel] meer resultaat. Zijn er thans jaarlijks niet meer dan vijfentwintig scholieren die eindexamen Fries doen, binnen vijf jaar kunnen wij dit aantal aldus laten toenemen tot tenminste honderd! En de Friese taalmethoden dan? Voor een tientje per maand kunnen de kinderen terecht op www.edufrysk.nl.

Wij van Grutsk waren dus bijeen om te praten over het merk ‘Friesland’/’Fryslân’. Op de LinkedInsite was daar al een discussie aan voorafgegaan en na onze bijeenkomst is het debat met hernieuwde energie volop voortgezet. Dat gaat hoodfzakelijk om woorden, begrippen die staan voor typisch Fries. U raadt het al: Landschap, eigenzinnig onafhankelijk, onverzettelijk, trots, eigenwijs, authentiek, enzovoorts.

Wat je kon vrezen, gebeurde dus ook. Een spion uit Zeeland reageerde met de vaststelling dat de Friezen eigenlijk net Zeeuwen zijn.

Intussen is op de LinkedInsite van Grutsk met veel instemming gereageerd op de suggestie het merk Friesland in de markt te zetten met de briljante slogan ‘Friesland, wat anders’.

Friesland anders
Friesland anders
Hans Anders
www.leukisanders.com
Stichting MS-Anders
Amsterdam Anders
Vakantie Anders
www.terechtanders.nl
www.gewoonanders.nl
www.stichtingnatuuranders.nl
aardappel anders….

Aardappel anders!

Dat is eigenlijk wel een adequate weergave van mijn opinie ter zake.

Ontsla 30% van de gemeenteambtenaren

Mon, 8 Mar 2010 23:14:09 +0100

“Vergroot weer die locale autonomie, besteed heel veel aandacht aan de versterking van het politieke proces in de gemeente. Als er straks bezuinigd moet worden, gooi er dan maar 20, 30% van de ambtenaren af in de gemeente, maar dan op taken die puur uitvoeringstaken zijn. Zet dat maar gewoon samen in uitvoeringsdiensten op provinciaal of regionaal niveau. En vergroot het eigen belastinggebied van de gemeente, zodat de politieke keuzes weer gaan toenemen. Ik denk dat daar vrij snel een wereld is te winnen.” Aldus de Groningse hoogleraar staatsrecht Douwe Jan Elzinga, in een uitgebreid interview met Notion TV. Het interview vond plaats via Skype + webcam en u kunt het op deze site zien, als u in het menu helemaal bovenaan deze pagina klikt op <Notion TV>.

Elzinga is zeer gekant tegen gemeentelijke herindelingen. “In het internationale bedrijfsleven en in het onderwijs, in de Verenigde Staten en elders, overal ter wereld is schaalverkleining weer een groot thema, maar het openbaar bestuur loopt daar natuurlijk enorm achteraan.” Daartegenover stelt de Groningse hoogleraar het belang van het weer vergroten van de locale autonomie en het versterken van het politieke proces in de gemeenten.”

In het in vijf delen van elk circa 9 minuten opgeknipte interview passeren vele observaties, ideeën en adviezen van prof. Elzinga de revue, onder andere:
De veranderingen in de politieke verhoudingen na de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen, zijn niet zo spectaculair, dat je je daar zorgen over moet maken.
Vergeleken met het buitenland is de opkomst hier altijd ongekend hoog.
Rechtstreeks kiezen van de burgemeester zal de burger niet meer bij het bestuur betrekken.
Als je aan burgerparticipatie wilt doen, moet je eerst de voorvraag beantwoorden, of je de gemeente als politieke organisatie wilt handhaven.
Ophouden met dichtgetimmerde coalitieakkoorden.

PVV: de trend is omlaag

Fri, 5 Mar 2010 16:28:29 +0100

Nu het stof van de gemeenteraadsverkiezingen weer enigszins is neergedaald, zien we dat de PVV toch niet de grote winnaar is van de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen woensdag. Wat al langzaam zichtbaar werd in de landelijke trend, werd woensdag vooral in Almere nog eens pijnlijk duidelijk: de PVV is over haar hoogtepunt heen, de aanhang is alweer slinkende.

Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2006 scoorde de PVV in Almere 8,47%. Bij de verkiezingen voor het Europese Parlement in juni 2009 haalde de PVV in Almere 27,14%. Met de kennis van nu kunnen wij gevoeglijk vaststellen dat de PVV toen de top had bereikt.

De verwachting leek gerechtvaardigd, dat de PVV zou profiteren van de crisis in Den Haag. De boze kiezer roept immers al zo lang: “Ze maken er een zooitje van in Den Haag”. Toen ook nog alle media naar Almere trokken, kon de PVV in Almere een landslide-overwinning niet meer ontgaan.

Die bijna-zekerheid moet de Leider van de PVV nerveus hebben gemaakt. Immers de grootste partij worden, betekent verantwoordelijk moeten accepteren voor het locale bestuur. Het lot van de Leider zou dan bij de aanstaande Kamerverkiezingen wel eens [mede] bepaald kunnen worden door tegenvallende eerste daden van PVV-wethouders. De gewekte verwachtingen waren [zijn] immers zo hooggespannen, dat eigenlijk alleen maar teleurstelling kan volgen. Daarmee zou de geloofwaardigheid van would be-premier Wilders op het verkeerde moment ter discussie komen te staan.

Dus moest een konijn uit de hoge hoed getoverd worden. Aldus geschiedde. Luttele dagen voor de verkiezingen kwam de PVV plotseling met het plan om hoofddoekjes uit de Almeerder openbaarheid te bannen. Het plan werd gelanceerd als absolute voorwaarde voor deelname in het locale bestuur. Over alles viel te praten, behalve over de hoofddoekjes. Een breekpunt dus. Een welbewuste zet om toch maar vooral buiten het bestuur te kunnen blijven, waarbij dan de andere partijen de schuld zouden krijgen.

Hoe weten wij zo zeker dat dit een welbewuste actie was tot zelf-uitsluiting? Omdat een gemeente dergelijke besluiten helemaal niet kan nemen. Onze Grondwet garandeert immers godsdienstvrijheid. Er is het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten. En omdat het hoofddoekjesverbod uitsluitend vrouwen zou treffen, is zo’n maatregel ook in strijd met het recht op gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

Mogelijk dat de Leider van de PVV, die immers niet meer op zak heeft dan een havo-diploma, al deze juridische barrières niet kende. Maar de lijsttrekker in Almere, Raymond de Roon, wist natuurlijk heel goed dat dit hoofddoekjesverbod op juridisch drijfzand was gebaseerd. De Roon was, voordat hij voor de PVV in de Tweede Kamer kwam, immers Advocaat-Generaal bij het Gerechtshof in Amsterdam. Wij mogen dus aannemen dat hij rechten heeft gestudeerd [hoewel onlangs een Boeing-piloot is betrapt die jarenlang, zonder brevet, duizenden passagiers heeft kunnen vervoeren - dus we moeten misschien toch een slag om de arm houden].

Het treurigste van alles is, dat geen journalist de juiste kritische vraag wist [of durfde?] te stellen toen de PVV op 25 februari dat mallotige hoofddoekjesplan lanceerde.

Hoe het ook zij, door de keiharde eis van een hoofddoekjesverbod te stellen, weet de PVV bij voorbaat dat geen enkele andere partij aan deze onuitvoerbare en ongrondwettelijke maatregel mee wil doen. En zo kan de PVV als de beste stuurman aan wal blijven roepen dat het allemaal niet deugt. Bestuursverantwoordelijkheid is voor deze partij nog een brug te ver. Vanuit PVV-optiek heel verstandig, want in het bestuur loop je groter electoraal risico dan in de oppositie.

De PVV moet inderdaad uitkijken, want de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen bevestigt: voor de PVV is de trend nu naar beneden. Na de 27,14% bij de verkiezingen voor het Europarlement in juni vorig jaar, haalde de PVV afgelopen woensdag nog maar 21,6%, een verlies van ruim 5,5%!

Wie wat langer in de geschiedenis terugkijkt, ziet ook dat partijen in de politieke buitengebieden [extreem links /extreem rechts] in de vorige eeuw eigenlijk nooit boven de 20% uitkwamen, inmiddels lijkt het plafond iets verhoogd tot 25%. Bovendien, in Almere heeft 79,4% niet op de PVV gestemd, En 41,2% bleef lekker thuis. Welbeschouwd valt het allemaal dus best nog mee, is er veel gedoe om weinig.

Tot slot nog even over de PvdA. Ondanks alle cynische commentaren is er voor de PvdA echt wel enige reden tot optimisme. In Den Haag haalde de PvdA bij de Kamerverkiezingen van 2006 nog 25,49%. Bij de verkiezingen voor het Europarlement in juni vorig jaar kelderde de PvdA naar een dieptepunt van 10,74%. Wat een goede campagne vermag bleek afgelopen woensdag, toen Jeltje van Nieuwenhoven de PvdA weer omhoog wist te stuwen tot 21,1%.

Willen weten? Nee, willen scoren!

Thu, 25 Feb 2010 11:35:52 +0100

“Willen weten” is de leuze waarmee de Volkskrant abonnees probeert te werven. Maar wil de Volkskrant wel “weten”? Bijvoorbeeld de opening op 25 februari. De Volkskrant “onthult”: “De lokale lasten zijn sinds 2006 het sterkst gestegen in gemeenten waar D66 en GroenLinks in het college van B en W zaten. In gemeenten met de VVD in het gemeentebestuur liepen de lokale lasten het minst op. [...] Dat blijkt uit onderzoek van de Vo l k s k r a n t naar de lokale lasten in 435 Nederlandse gemeenten.”

Wat is dit voor “onderzoek”? Wie weet blijkt ook, dat naarmate in een gemeente meer zanglijsters nestelen, er ook meer rioolrechten betaald moeten worden.... Ik herinner mij nog hoe de hoogleraar bij mijn eerste college statistiek, wees op de frappante overeenkomst tussen de stijging van het aantal witte telefoontoestellen en het aantal gevallen van longkanker. Ik wil maar zeggen: causaliteit suggereren is iets heel anders dan causaliteit bewijzen.

Einstein zei: "Everything should be made as simple as possible, but not simpler." Met dit zogenaamde "onderzoek" maakt de Volkskrant alles simpler. As simple as possible zou zijn: het voorzieningenniveau te relateren aan het locale lastennveau inclusief de verdeling van die lasten over de diverse inkomensgroepen, in overigens vergelijkbare gemeenten.

Na de val van het kabinet zijn de spin doctors weer volop aan de slag gegaan. Ze hebben al bereikt dat veel media - zoals nu dus ook de Volkskrant - zonder veel omhaal stellen dat "links" voor meer belastingen is en "rechts" voor lastenverlichting.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen gaat het om de bibliotheken, om de bijzondere bijstand, over betaalbare woningen, over riolering, speeltuinen, groenvoorzieningen, over al of niet financiële ondersteuning van de locale profvoetbalclub etcetera en de vraag hoe we de lasten voor al die voorzieningen het eerlijkst kunnen verdelen.

Lastenverhoging kan erop duiden dat men ondanks bezuinigingen een minimaal voorzieningenniveau wenst te handhaven en/of dat het vorige College zo gedreven werd door de zucht naar lastenverlichting, of juist prestigieuze projecten, dat het huidige College niet anders kon dan de nagelaten gaten dichten.

Om al deze redenen is een "onderzoek" waarin uitsluitend gekeken wordt naar waar de lasten het meest zijn gestegen, nietszeggend. Door vervolgens een causaal verband te suggereren tussen deze lastenstijgingen en de samenstelling van de Colleges, wordt de berichtgeving bovendien tendentieus. Dit heeft dus niets met "onderzoeksjournalistiek" te maken.

LINKS:
Lees ook de reactie van Femke Halsema op het onthullende onderzoek van de Volkskrant
Voor wie echt geïnteresseerd is in het sociale voorzieningenniveau per gemeente, zie de op 16 februari jl. door de FNV gepubliceerde “Lokale Monitor Werk, Inkomen en Zorg 2009 - Het sociaal beleid van tweehonderd gemeenten”

Transparantie had kabinet kunnen redden

Mon, 22 Feb 2010 11:57:39 +0100

Burgers moeten meer invloed krijgen op beleid en besluitvorming. De Kamer moet daarom niet meer gebonden worden aan een gedetailleerd regeerakkoord. De Kamer moet weer platform van kennisverwerving kunnen zijn, in plaats van steeds maar weer het debat te volgen dat zich afspeelt in de publieke ruimte, met name in de media. Het zijn enkele aanbevelingen uit het rapport “Vertrouwen op democratie”, dat de Raad voor het openbaar bestuur (Rob) afgelopen week publiceerde. Als de aanbevelingen van de Rob nu al werkelijkheid zouden zijn, was het kabinet (waarschijnlijk) niet gevallen!

Dat wil zeggen: mits het kabinet voor transparantie van zijn beleid en besluitvorming had durven kiezen. Want meer invloed van burgers (en de vertegenwoordigers van de burgers) op beleid en besluitvorming, is natuurlijk alleen maar mogelijk, voor zover beleidsmakers bereid zijn hun overwegingen en afwegingen openbaar te maken. Alom belijden bestuurders met hun mond nut en noodzaak van burgerparticipatie, maar een verlammende angst voor de openbaarheid maakt de praktijk weerbarstig.

In het politieke besluitvormingsproces is de burger maar twee keer aan zet: aan het begin (als je als burger mag proberen je ideeën op de politieke agenda te zetten - via politieke partijen en/of via de media) en aan het eind (als de – landelijke/provinciale/gemeentelijke - overheid ons laat weten wat is besloten). Dan nog: wat wij van de overheid horen, is voorgekookt door professionele voorlichters, die niet alleen ons burgers moeten voorlichten, maar ook – en bepaald niet in de laatste plaats – het imago van de betrokken bewindslieden moeten bewaken.

Wij vernemen wat overheden ons te melden hebben uiteindelijk via de media, in meer of minder verminkte vorm. En dan? Een structurele feedback-mogelijkheid is er niet. Ja, je kunt als burger een ingezonden brief naar de krant schrijven. Inderdaad, soms zijn er inspraakavonden (meestal weinig representatieve bijeenkomsten waar vooral de welbespraakten met veel vrije tijd het hoogste woord hebben).

Pas als bestuurders de moed hebben om ook voorafgaand aan de besluitvorming, als een onderwerp nog op de politieke agenda staat, transparantie te betrachten en met ons, de burgers, te delen voor welke dilemma’s zij staan, pas dan zal er een vruchtbare bodem zijn voor de (grotendeels) zeer zinvolle aanbevelingen die de Rob doet in zijn rapport “Vertrouwen op democratie”.

Waar tijdens Balkenende IV al sprake was van transparantie, was deze onbedoeld en vooral zeer ongewenst. “Eénheid van het regeringsbeleid” bleef tot het bittere eind de bezweringsformule van onze premier. Het “geheim van de Trevezaal” is van die opvatting de logische consequentie. Zo kunnen individuele ministers slechts op gewiekste wijze op zoek naar draagvlak voor een nieuwe of andere opvatting.

Dus liet minister Verhagen op 23 september in New York het proefballonnetje op door – retorisch – te stellen: “De vraag is of wij alles op anderen kunnen afschuiven.” Daarmee haalde hij ook in een keer de druk bij de Navo weg om te zorgen voor een opvolger van Nederland in Uruzgan. De tijd zou dan in zijn (Verhagens) voordeel werken, immers als de PvdA haar been stijf zou houden, zou de Navo in tijdsnood komen om nog een opvolger voor Nederland te vinden en zou de PvdA kunnen worden verweten de internationale reputatie van Nederland ondergeschikt te maken aan partijbelang. Precies wat Rob de Wijk, directeur van het Haagse Centrum voor Strategische Studies, Wouter Bos voor de voeten werpt.

Dat het welbeschouwd Maxime Verhagen zèlf was, die aldus in september vorig jaar de Nederlandse belangen in de waagschaal stelde ten behoeve van zijn eigen politieke ambities, is te lang geleden om nog als politiek relevant feit te worden meegewogen.

Hoe het ook zij, artikel 45 lid 3 van onze Grondwet - De ministerraad beraadslaagt en besluit over het algemeen regeringsbeleid en bevordert de eenheid van dat beleid – biedt best ruimte voor meer openheid. Noodzakelijk ook, omdat openheid het meest effectieve middel is ter voorkoming van machtspolitieke spelletjes van individuele ministers die een punt willen maken, om vervolgens rollebollend over straat te gaan met collega’s die daar anders over denken.

In het tv-programma “Buitenhof” legde premier Balkenende zondag uit, dat verlenging van de huidige militaire missie in Uruzgan niet aan de orde is. “Onze taak als lead nation stopt in augustus dit jaar,” zei Balkenende. “Maar, en dat was het nieuwe wat naar voren kwam, wij kunnen onze activiteiten beëindigen, door onze verantwoordelijkheid over te dragen aan de Afghanen zelf.” Balkenende had het over een “transitie- en trainingsmissie”. Hij refereerde aan het verzoek van president Obama die, onderstreepte de premier, “ook heel veel steun in Nederland heeft.”

Transparant beleid en transparante besluitvorming zou zijn geweest, als het kabinet de Kamer had gevraagd om een oordeel of hier inderdaad sprake is van een nieuwe situatie, waarop noch het kabinetsbesluit van 2007, noch de motie Voordewind-Van Dam van toepassing zijn. Zo had de Kamer zich, geheel in de lijn van het rapport “Vertrouwen op Democratie” van de Rob, kunnen manifesteren als platform van kennisverwerving. Wat nu moest uitdraaien op een conflict in de Ministerraad, zou in een zakelijk Kamerdebat zonder gezichtsverlies voor enige betrokkene zijn opgelost. De regering regeert, maar de Kamer stelt de kaders.